لبم به شوق تبسّم چو غنچه‏اى وا شد

چرا كه عالم هستى زغم مبرّا شد

 به روز سوّم شعبان كه مولد عشق است

اسير عشق حسينى دلِ مسيحا شد

 سخن ز عرصه سينا مگو مگو اينجا

كه محو پرتو نورش وجود موسى شد

 طلوع مِهر فروزان ز مِهر او جارى

شكوه صبح دل آرا زِ او دل آرا شد

 سُرود رود خروشان به مدح او گويا

زُلالِ چشمه جوشان ز او چو دريا شد

 حَرير سبز چمن در بهار ميلادش

صفا گرفت و به يُمنَش دوباره احيا شد

 كجا ز روضه رضوان سخن توانم گفت

چرا كه روضه رضوان زِ او مصفا شد

 مِى طهور بهشتى ز جام او لبريز

كه مستِ باده عشقش مِى طهورا شد

 على به روى گُلش زد تبسُّمى زيبا

كه وقت شادى و شور و سرور مولا شد

 خدا به زهره زهرا ستاره‏اى بخشيد

كه چلچراغ دلِ مرتضى و زهرا شد

 كجا زِ عهده مدحش بشر بُرون آيد

كسى كه مادح وصفش علىِّ اعلا شد

 مرا به مدح حسينش خدا اجازت داد

زبان الكنم از اين مديحه گويا شد

 « امين » وحىِ خدا هم زِ مدح او عاجز

كه او حسين و خدا بر حسين شيدا شد

شاعر : حاج رضا فلاح (امین)

--------

توجه ! به علت تایپ اشعار امکان هر گونه غلط تایپی در متن اشعار وجود دارد